Παιχνιδι υπομονης..

Χαιρετε χαιρετε. Ηρθα....

...

...

...

Εϊ ! Ειναι κανεις εδω; Καλα φυγατε ολοι; Δεν πειραζει εγω θα τα πω. Θα ριξω το δικο μου μπουκαλι στον ωκεανο ελπιζοντας οπως λεει και το ασμα, καποιος να το βρει.

Ερχονται στιγμες λοιπον που αισθανεσαι την αναγκη για αλλαγη. Οχι δεν ειμαι πασοκος. Αλλαγη στην ζωη σου εννοω. Μεγαλη κουβεντα. Παραπανω απο τους μισους ανθρωπους που ξερω θελουν μια αλλαγη στη ζωη τους. Αυτο δεν ειναι προβλημα, καλο ειναι να αλλαζει κατι εστω και αν δεν ειναι βεβαιο οτι θα πετυχει η αλλαγη. Η ελπιδα οτι θα πετυχει αρκει. Το προβλημα ομως ειναι οτι οι περισσοτεροι απο αυτους που θελουν την αλλαγη στη ζωη τους, δεν την κανουν.

Ισως γιατι φοβουνται να ρισκαρουν. Ισως γιατι δεν μπορουν να ρισκαρουν (κοιτανε δηλαδη στον παγκο τους και βλεπουν οτι εχουν τελειωσει οι αλλαγες). Ισως γιατι το παιχνιδι ειναι μιλημενο και ειτε την κανουν την αλλαγη ειτε οχι, διαφορα δε θα δουν. Και το ερωτημα ειναι ποτε την κανουν;

Οταν τα χεις χασει ολα για ολα. Οταν εισαι στον πατο-δεν-παει-παρακατω. Συνηθως τοτε ειναι αργα βεβαια, εχει χαθει το παιχνιδι, αυτο δε σημαινει ομως οτι τα παρατας. Εχει κι αλλα παιχνιδια στη συνεχεια που πρεπει να δωσεις. Αυτος ακριβως ειναι και για μενα ο ορισμος του νικητη: να πηγαινεις απο ηττα σε ηττα χωρις να τα παρατας.

Βεβαια η υπομονη σε ολους τους ανθρωπους ειναι σαν ενα πηγαδι με νερο. Παιρνεις, παιρνεις, παιρνεις, σε καποια στιγμη εξαντλειται. Γι'αυτο υπαρχουν ομως οι γειτονες σου. Μπορεις να ζητησεις νερο απο αυτους αν σου στερεψει. Μονος σου δεν μπορεις να τα βγαλεις περα, χρειαζεσαι και στηριξη δικων σου ανθρωπων που θα σε βοηθησουν να φτασεις στο τερμα.

Και οταν τερματισεις, ανεξαρτητως της σειρας που πετυχες, ξερεις οτι τουλαχιστον εφτασες στο τερμα... κοπιασες. Και την επομενη φορα ο κοπος αυτος θα αποδωσει.

Καλη αρχη, λοιπον, στο νεο σου αγωνα φιλε. Δεν ξερω αν θα νικησεις ή οχι, στο τερμα ομως θα ειμαι εκει να σου σφιξω το χερι.