Santorini, the return (ή αλλιως flush back, part III)

Η μερα της επιστροφης ξεκινησε σαν ολες τις προηγουμενες.. με ελαφρυ πονοκεφαλο απο την προηγουμενη νυχτα και αβυσαλεα πεινα να καταβροχθησω οτι βρισκοταν μπροστα μου. Αλλα επειδη ειχαμε μολις μπει στον Αυγουστο και δεδομενης της νηστειας που μολις αρχιζε , ειχα αντικειμενικα κολληματα στο να φαω τον room-mate. Ετσι συμβιβαστηκα με ενα τοστ διαιτης. Ειχαμε αλλωστε και καλλη να επιδειξομε εις τας βραχωδεις και πολυπληθεις εξ Ιταλιας ορμωμενων τουριστριων παραλιας...

Μετα το τελευταιο σαντορινιο μπανιο, ηρθαν τα σουβενιρ της τελευταιας στιγμης. Εκτος απο το περιεργο εκεινο γυαλινο μπουκαλακι που περνουμε ολοι σε καθε ελληνικο νησι (εκεινο που ειναι δοχειο λαδιου κ εχει ενα διαμερισμα και για ξυδι) ξανα και ξανα γιατι πολυ απλα καθε οκτωβρη σπαει, πηρα και ενα κρασι (δοκιμαστε σαντορινιο κρασι θα με θυμηθειτε).. Το χω παραδοση αλλωστε οταν πηγαινω σε καθε τοπο να δοκιμαζω (αν προλαβω τον πατερα μου δηλαδη) το κρασι τους.

Καπως ετσι, εφτασε η ωρα της βαλιτσας.. και του ταξιου.. γιατι για να πας (σιγουρα-100% που λενε :P ) στο λιμανι της σαντορινης χρειαζεσαι ταξι.. Οι τυποι ειναι θεοι. Βαζουνε απο 4 ατομα σε καθε ταξι και βαλιτσες μεχρι κ στην οροφη, και χρεωνουν μια κουρσα 10-15 λεπτων με 10 εουρος τον καθενα.. 40 ευρουλακια κολλαριστα με γευση φραουλα. Θα μου πεις, ενα καλοκαιρι δουλευουν κ αυτοι.. θα σου πω δικιο εχεις, ολο τον υπολοιπο χρονο καθονται (:P)

Στο πλοιο (aka ΚΤΕΛ θαλασσης) ολα καλα, 5μιση ωρες καναμε για πειραια, αλλα αυτο ηταν λιγο περιεργο δεδομενου οτι στον πηγαιμο καναμε περιπου την ιδια ωρα αλλα ειχε 7-8 μποφορακια κ καναμε τραμπαλα.. Την ωρα που το πλοιο προσεγγιζε πειραια (αρχισαν να φαινονται δλδ στα ανατολικα τα φωτα της πολης γνωστου --και του μοναδικου-- αναγνωστη τουτου δω του μπλογκ) ειπα να πρωτοτυπησω.. Ναι. Θα εκανα το μεγαλο βημα.. θα εβγαινα μια φορα απο τους πρωτους απο το καραβι!!!!

Πρωτο βημα η ανευρεση βαλιτσας. Ω τι αγχος μεχρι να πας στο σημειο που την αφησες.. Παντα σκεφτεσαι οτι τελικα δε θα τη βρεις. Αλλα, οταν τη βρισκεις κανεις τοσες χαρουλες που τελικα τη φωτογραφιζεις.. και μαζι μαυτη το ποδι μιας νοστιμουλας ισπανιδας..


Κ ενω προσπαθεις να πιασεις γνωριμια με τη συμπαθη συγγενη της Penelope Cruz μιλωντας της (--για τι αλλο ρε στοκε;--) για τη μπαρτσελονα , ανοιγουν οι πυλες της κολασεως και να σου η ισπανιδα --Ai mast faind a taxi tou the erport, mast kats mai flait-- χανεται στον οριζοντα..



Αχ. Αχ βρε τι μας κανουν αυτα τα τάξι. Αλλα δε πτοουμαστε. Υπαρχει κ ο ηλεκτρικος. Αχα! Κοιταζω στα χερια μου τα μοναδικα υπαρχοντα που μου εμειναν απο την τρομακτικη εμπειρια στα χερια των σαντορινιων αυτονομιστων .
Και σκεφτομαι οτι ημουν ηδη αρκετα γκαντεμης για να επιβεβαιωσω το νομο του μερφυ, οποτε αποφασισα να μη κανω τρακα καποια αλλη τουριστρια.. Ηταν προδιαγεγραμμενο.. τα υπαρχοντα μου θα γινονταν αμεσως ενα εισιτηριο για τον ηλεκτρικο, κ απο κει ζουπιτος για το ξεστρωτο κρεβατι που ειχα αφησει καποιο χαραμα μερικες μερες πριν , για να προλαβω το πλοιο που εφευγε για σαντορινη..

Farewell Santorini.. Ησουν απο τα πιο ομορφα μερη που εχω δει ever.
(ΥΓ: κ αυτο θα το διαπιστωσετε στο φωτορεπορταζ των part II, I που ακολουθουν :-) )